Weer iemand die ‘terug bij af’ wordt genoemd alsof ze een vergeten jas uit de stomerij komt ophalen. Fidan Ekiz dus. Weer terug. Bij Goedemorgen Nederland. Vaste presentatrice. Na de zomer. Alsof we allemaal in een eeuwige herhaling van de ochtendroutine zitten: koffie, tandenpoetsen, Fidan op tv.
Voor wie het nog niet weet: Goedemorgen Nederland is dat programma waar je per ongeluk in terechtkomt als je de afstandsbediening zoekt en je oog valt op een glimlach die net iets te vroeg komt voor dit tijdstip. Geen slecht programma, hoor. Gewoon: het is er. En nu dus weer Fidan. Die al eens inviel. Nu blijft ze. Vast. Alsof we een nieuwe ijsmaat kiezen bij de supermarkt: “ik neem de Fidan van vandaag.”
Maar dan komt de vraag: is dit een stap vooruit of een veilige terugval? In de media heet zo’n plek vaak een springplank. Je springt erop, bouwt naam, en dan spring je weg. Naar iets ‘groots’. Een talkshow. Een prime-time quiz. Een eigen serie over het leven van een vrouw die elke ochtend lacht tegen mensen die nog niet wakker zijn.
Maar wat als je gewoon blij bent met de springplank? Wat als je denkt: weet je wat, ik vind het hier best fijn? Ik zeg goedemorgen, ik lach, ik praat over het weer en of de tomaat nu biologisch is of niet. En ik doe dat elke dag. Geen drama. Geen grote carrièreplannen. Gewoon: goedemorgen.
Misschien is dat juist het meeste mediarevolutionaire wat je kunt doen. Niet wegvluchten uit het bekende, maar erin blijven. Zonder schaamte. Zonder het gevoel dat je ‘iets beters’ moet. Want wie zegt dat Goedemorgen Nederland niet ‘iets beters’ is? Voor sommigen is het juist rust. Structuur. Herkenning.
Dus Fidan: gefeliciteerd met je vaste plek. En als iemand zegt “terug bij af”, glimlach je gewoon. Want af is nooit het einde. Soms is het gewoon: thuis.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘