Je ziet ze op tv, de Hanslers. Monique met haar krachtige stem, haar man Peter een beetje op de achtergrond, alsof hij per ongeluk in beeld is gelopen. Alsof iemand riep: “We hebben nog een stoel nodig, haal maar iemand uit de gang.” En daar stond Peter. Met een glimlach die zegt: “Ik hoor hier, hoor. Al weet ik niet precies waar.”
Hugo Borst noemde hem onlangs ‘lulletje lampenkatoen’. Dat klinkt als iets wat je vindt in de la van je oma, tussen de theelepels en de vergeten sjaal. Maar het zit dieper. Het is de vraag: vindt Peter zelf ook dat hij een beetje onzichtbaar is? Of is hij gewoon iemand die liever de koffie inschenkt dan over zichzelf praat?
Want dat is het: in een wereld waar iedereen schreeuwt, is zwijgen ook een keuze. Misschien is Peter niet ondergesneeuwd. Misschien kiest hij gewoon voor de bank, de pantoffels, de rust. Terwijl Monique de storm is, is Peter het oog. Stil. Vast. Iets wat niet hoeft te schreeuwen om er te zijn.
Maar dan denk je: waarom zeg je dan niks? Waarom laat je iedereen over je heen walsen alsof je een tapijt bent? Omdat je van haar houdt? Omdat je weet dat als jij niet praat, zij wel kan? Of gewoon omdat je geen zin hebt in gedoe?
Het is geen zwakte, zwijgen. Soms is het gewoon een andere manier van bestaan. Maar de mediawereld houdt niet van stille mensen. Die wil drama. Die wil vuurwerk. Niet iemand die zegt: “Ja, ik zet wel water op.”
En toch. Als je kijkt, echt kijkt, zie je Peter. Niet als figurant. Maar als iemand die weet waar hij staat. Midden in de chaos. En die er gewoon is. Zonder schreeuwen. Zonder lampenkatoen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘