Een kop koffie, de afstandsbediening in de hand, en dan plots: drama op tv. Olcay zegt wat, Donny reageert, en binnen een paar uur is het hele land aan het meediscussiëren alsof we zelf in de studio zitten. Maar ik zit op de bank. Met mijn sokken aan. En ik denk: waarom nu alweer zo boos?
Want dat is het. Niet wat er gezegd is, maar hoe hard het wordt opgepakt. Olcay zegt dat ze geen spijt heeft. En dan bedoel ik niet zomaar ‘oeps, te hard uitgevallen’. Nee, ze zegt het met een blik van ‘en als je dat niet lekker vindt, nou, jammer dan’. Dat vindt men hier niet fijn. Wij willen spijt. Wij willen sorry. Wij willen een traantje in een interview.
Maar zij? Zij geeft een hartje. Letterlijk. En daarmee zet ze de hele discussie op zijn kop. Niet ‘ik vond je gedrag ongepast’, maar ‘ik vind je een klier, en dat mag ik zeggen’. En dan? Dan komt de storm. Haat. Berichten. Screenshots die als sneeuwballen rollen. Maar in plaats van in te binden, zegt ze: ‘Sterkt me juist.’ Alsof ze door alle boosheid heen een soort bevestiging ziet. Alsof elke giftige DM een sticker is op haar feministische rapport.
En daar ligt het. Wij willen zachtaardig. Wij willen glimlachen door de pijn. Maar zij is gewoon nuchter. Net als jij en ik als we de tv uitzetten en zeggen: ‘Nou, die was weer luid.’ Geen drama. Geen tranen. Gewoon: hij deed raar, ik zei wat ik dacht.
De media draait het weer om. Niet: wat zei Olcay? Maar: hoe durft ze? Alsof kritiek alleen mag als je er een lach omheen wikkelt. Maar zij wikkelt niks om. Zij zegt het. En dat is precies waarom we er zo moe van worden. Omdat het ons te veel is. Te echt. Te weinig tv.
Maar weet je wat? Misschien is dat nou net het punt. Dat je niet altijd sorry hoeft te zeggen als je iets hardop denkt. Zelfs als het pijn doet. Zelfs als het niet ‘vriendelijk’ is. Soms is een hartje genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘