Fossiel fantasie in Den Haag

De stad die zichzelf in 2021 op de kaart zette als wereldprimeur in de groene moraliteit — met een wettelijk verbod op reclame voor fossiele brandstoffen — is nu bezig met een stille terugtrekking. Den Haag, lang het toneel van klimaatgerechtigdheid en burgerlijke overtuiging, toont nu de eerste symptomen van realiteitsvermoeidheid. Het nieuwe stadsbestuur, samengesteld uit een pragmatische coalitie van rechts tot centrum, ziet in dat symboliek geen businesscase is. En dat, beste lezer, is pas echt nieuws.
Want laten we niet doen alsof: dat verbod was nooit meer dan een statement in chardonnay-kleurtjes, bedoeld voor de internationale pers. Geen enkele meetbare impact op CO₂-uitstoot, geen enkele verandering in consumptiegedrag — wel een flinke tik op de schat. De stad kreeg maandelijks honderden meldingen binnen van bezorgde buurtbewaaksters die een Shell-logo op een parkeerautomaat als systemische aanval op het klimaat beschouwden. Juridische kosten liepen op. Handhavers werden ingezet voor het verwijderen van benzinepompstickers. Een operatie die zelfs de meest geëngageerde milieuraad een traan in het oog drukte — van frustratie.
Maar wie profiteerde er eigenlijk van? Geen enkele energieleverancier verloor marktaandeel. Geen enkel automerk vertraagde zijn elektrificatie. De enige kosten werden gedragen door de Haagse belastingbetaler. En nu de groene giechel uit de coalitie is verdwenen, kijkt men met koele blik naar de cijfers. En die spreken boekdelen: 1,4 miljoen euro aan administratieve overhead voor een beleid dat niets veranderde. ROI: min 98 procent.
De terugkeer naar gezond verstand is dan ook geen teruggang, maar een correctie. Een herstel van het evenwicht tussen morele bravoure en economische haalbaarheid. Andere steden die Den Haag wilden imiteren — ik kijk jullie aan, Utrecht en Amsterdam — zullen dit met een lichte huivering lezen. De pionier wordt vaak de grond in geboord, en Den Haag is daar het levende bewijs van.
De echte les? Stadspolitiek moet ophouden met het spelen van morele monopoly. Geen enkele burger wordt warmer van een verboden reclamestickertje. Maar wel wordt hij armer van een verhoogde rioolheffing die dient om groene symboliek te financieren.
Het tijdperk van de zichtbare zedelijkheid is voorbij. De tijd van de cijfers is aangebroken.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business