Hélène Hendriks zit te schudden achter haar thee. Niet van de kou, nee. Maar van wat Gordon nu weer roept. Alsof hij net uit de hemel is gevallen, wil hij dat Angela en Tina hun excuses aanbieden. Aan Jan Versteegh. Alsof het een misdaad was om kritiek te geven. Alsof kritiek een steen is die je in een raam gooit. Terwijl het gewoon woorden zijn. Woorden die je mag zeggen.
Gordon, die nog maar net weer lachte alsof hij nooit verdriet heeft gekend, staat nu weer met de vinger in de lucht. Alsof hij de moraalpolitie is. Alsof hij de enige is die weet hoe het hoort. Maar Hélène snapt er niks van. “Je mag toch kritisch zijn?” zegt ze. En ze zegt het niet eens boos. Ze zegt het alsof ze een kind uitlegt waarom je niet met je vingers in het stopcontact moet.
Maar Gordon wil bloed. Of in elk geval tranen. Excuses. Alsof iemand een fout heeft gemaakt. Maar wat is de fout? Dat iemand een mening heeft? Dat is geen fout. Dat is Nederland. Hier mogen we dingen zeggen. Ook als het pijn doet. Zeker als het pijn doet. Want anders stoppen we met denken. Dan wordt alles glaswol en glimlachen.
Angela en Tina zeiden wat ze dachten. Geen vuist, geen mes. Alleen woorden. En woorden zijn geen wetsovertreding. Tenminste, niet in dit land. Of was dat vergeten? Gordon lijkt het vergeten. Alsof hij denkt dat bekend zijn betekent dat je nooit aangeklaagd mag worden. Alsof bekend zijn een schild is. Maar dat is het niet. Bekend zijn is juist een uitnodiging. Een uitnodiging om kritiek te krijgen. Anders had je maar bij de bakker kunnen blijven.
Hélène blijft zitten met haar kop thee. Ze schudt haar hoofd. Niet omdat ze boos is. Maar omdat ze verdrietig is. Verdrietig dat iemand die zo lang in de media zit, nog steeds niet snapt hoe het werkt. Kritiek hoort erbij. Net als de wind. Je kunt er niet omheen. Je kunt er alleen mee leren omgaan. Of je stopt. Maar Gordon stopt niet. Hij wil alleen dat anderen stoppen met praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘