Nou, daar zit hij dan. Rob Jetten. Op schoot. Bij zijn verloofde. Alsof het niks is. Alsof je elke dag een toekomstige minister ziet zitten alsof-ie net uit een romantische comedy is gestapt.
Hélène Hendriks ziet het en denkt: echt onnodig. En Victor Vlam knikt vanaf de bank. Alsof ze allemaal opeens de huishoudelijke inspecteur van de serieuze politiek zijn geworden.
Maar wacht. Is het nou onnodig? Of is het gewoon… lief? Twee mensen die van elkaar houden, een moment vastgelegd. Geen toespraak, geen persconferentie, gewoon: hier zijn we.
Toch schudt Hélène met haar hoofd. Alsof ze per ongeluk een glimp opving van iets wat te zacht is voor het grote scherm. Alsof emotie nog steeds een fout is in de politiek. Alsof je alleen maar mag bestaan als je strak in het pak zit en nooit lacht zonder toestemming.
Maar Rob zit op schoot. En lacht. En deelt dat. En dat is blijkbaar te veel van het goede.
Ik vraag me af: sinds wanneer is tederheid ongepast? Sinds wanneer moet een politicus zijn hart op slot doen voordat hij online gaat? Moet alles altijd serieus? Altijd statig? Altijd een beetje droog?
Misschien is het juist wel verfrissend. Iemand die zegt: kijk, ik ben ook gewoon een mens. Ik hou van iemand. Ik wil dat delen.
Maar nee. Dan komt Hélène. Dan komt Victor. Dan wordt er gekeken alsof er een staatsgeheim is gelekt.
En ik zit hier met mijn thee, kijk naar de afstandsbediening, en denk: waarom maken we er nou weer een drama van?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘