Twee weken geen Oranjezomer. Geen Hélène. Alsof de koffieautomat kapot is: je weet dat-ie straks weer werkt, maar nu is-ie gewoon leeg. Geen glimmende ogen meer achter de nieuwsleestafel, geen ‘dus dit gebeurde’ met die speciale stem. Gewoon: stilte. Vakantie. Mensen gaan dan vaak naar Marbella. Of Ibiza. Of naar de supermarkt met een zonnebril op, alsof ze ook wat te vieren hebben.
Maar Hélène? Die is weg. Gewoon weg. Geen foto van een strandhanddoek met daarop: “Zie je binnenkort!” Geen verhaal over een verboden liefde met een Italiaanse visser. Niks. Stil. En dat is fijn. Want in de media is lawaai de norm. Als iemand zwijgt, denk je: is er iets? Maar nee. Soms is pauzeren gewoon pauzeren.
Andere BN’ers gebruiken hun vrije week als een tweede baan. Insram vol met zon, zee en zelfgemaakte smoothies. Alsof ze niet op vakantie zijn, maar in een reclamespot voor gezond leven. Maar Hélène doet niks. En dat is een krachtige boodschap. Alsof ze zegt: ik besta niet alleen als ik praat. Ik mag ook gewoon weg zijn.
Intussen vult iemand anders haar stoel. Johnny. Ja, die Johnny. Die vorig jaar flink werd aangesproken. Alsof je na een rustige buurtpolitieagent plots de Hulk als nieuwe buurman krijgt. Verschil in stijl. Verschil in sfeer. Maar goed, het programma moet doorgaan. Alsof er niks gebeurd is. Alsof Hélène nooit bestond.
Maar wij weten beter. Wij missen haar. Niet overdreven. Niet dramatisch. Gewoon: het voelt raar zonder. Alsof je ochtendkoffie koud is. Of je favoriete aflevering van je serie is verdwenen van Netflix. Niet dramatisch. Gewoon vervelend.
En dan hopen we maar dat ze genoeg slaap pakt. En geen Johnny-de-Oranjezomer-herhalingen hoeft te kijken. Want dat zou sneu zijn. Voor haar. Voor ons. Voor de koffie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘