Eerst dacht ik: weer zo’n opgeblazen mediaverhaal. Iemand roept iets op Insram, iemand anders vindt het vervelend, en opeens is het ‘haat’. Maar nee. Dit keer zit er écht iets in.
Hélène Hendriks zat gewoon te kijken naar de finale. Kop koffie naast de afstandsbediening. Spanje scoort. 1-0. En dan? Dan begint het. Niet het feest, maar het gejoel. Uit Argentinië. Of liever: over Argentinië.
Want volgens een of ander typetje van Insram zat Hélène daar ‘de haat aan te wakkeren’. Alsof ze met een fakkel door Buenos Aires rende. Terwijl ze gewoon in een stoel zat, met een microfoon, en haar werk deed.
Ik snap de pijn. Na dat WK is de sfeer zuur geworden. Eén doelpunt, en tien jaar haatgevoelens. Alsof voetbal opeens een oorlog is. Maar Hélène? Die lacht niet. Die reageert. En daar mogen mensen op reageren. Maar haar uitsluiten? Haar haten? Omdat ze kritisch is?
SBS zegt niks. Prime Video zwijgt. Alsof het niet hun probleem is. Maar het is wél hun scherm. Hun gast. Hun verantwoordelijkheid.
En ik zeg: laat haar praten. Zelfs als het prikt. Zelfs als het Argentijnse fans niet leuk vinden. Want als we alleen nog maar mogen zeggen wat populair is, dan hebben we straks geen media meer. Dan hebben we alleen nog maar geknik.
En dat is geen column. Dat is propaganda.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘