Ik zat gisteren te kijken. Thee in de hand, afstandsbediening binnen handbereik. Scherm aan, mannelijk gezicht. Pauze. Nieuwe aflevering. Weer een man. En nog een. Alsof er een quota is: minimaal vijf heren per uur, anders valt de zender stil.
Hélène Hendriks zit aan tafel. Vrouw. Slim. Kritisch. En toch: om haar heen? Vooral broek. Sorry, heren, maar jullie zijn gewoon oververtegenwoordigd. Zelfs in een programma van een vrouw, zijn de gasten vaak van het mannelijke geslacht. En Hélène zegt: ‘Logisch.’ Alsof het een natuurwet is, zoals regen in Nederland of een file bij knooppunt Waterland.
Maar waarom is het ‘logisch’? Omdat mannen harder schreeuwen? Omdat ze vaker bellen? Of omdat de boekers denken: ‘Een vrouw over politiek? Wie wil dat horen?’ Nee, dat is het niet. Het is gewoon gewoonte. Gewoonte is een luie vriend. Die zegt: ‘Doe maar weer zoals vorige keer.’ En vorige keer zaten er ook al vijf mannen.
Ik snap de frustratie van Hélène. Zij wil wisseling. Maar de wereld van gastenboeken is als een oude kast: je trekt er jaar na jaar dezelfde pakken uit. En de vrouw die iets te zeggen heeft? Die staat buiten, met een paraplu.
Er zijn genoeg vrouwen met mening. Veel. Ze zijn er. Maar ze worden niet gebeld. Alsof hun stem niet telt. Of alsof ze pas mogen praten als er een thema is over ‘vrouwenproblemen’. Terwijl ze net zo goed over economie, sport of het weer kunnen praten. Zonder dat het ‘vrouwenpraat’ heet.
Misschien moet er een regel komen: minimaal één vrouw per man. Of gewoon: kies op inhoud. Dan valt het vanzelf. Of niet. Want gewoonte is sterk. Sterker dan een goede bedoeling.
Maar Hélène, hou vol. Zelfs al zeggen ze: ‘Het is logisch.’ Want logisch is het niet. Gewoon gewend.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘