Ik zat gisteren lekker met mijn thee voor de buis, toen flitste er weer zo’n beeld voorbij op Insram. Bas Smit, binnenwandelen bij KLM, glimlach als een kind op kerstochtend. Alsof hij de heilige graal heeft gevonden in plaats van een businessclasskaartje. En dan denk ik: ja, wat een proleet.
Nee, wacht, dat was niet ik. Dat was Tina Nijkamp. Zij zei het. En eerlijk? Ik snap haar wel.
Want waarom moet je nou juist op social media gaan zwaaien met je voorkeursbehandeling? Alsof je een sticker hebt gekregen van de vliegmaatschappij: “Ja hoor, ik ben speciaal.” Alsof de rest van Nederland niet genoeg heeft aan de vertragingen, de volgeboekte vluchten en de bagage die ergens in Londen blijft staan.
Maar nee. Bas Smit wandelt binnen. En dan moet het meteen online. Net als andere BN’ers trouwens. Alsof het een medaille is. “Kijk mij eens, ik word herkend bij de gate!” Alsof het moeilijk is om herkenbaar te zijn als je al tien jaar in de tv zit.
Tina Nijkamp ziet het allemaal aan komen. En zij denkt: waarom? Waarom dit getoeter? Waarom moet alles meteen gedeeld worden? Is het niet genoeg om gewoon te vliegen? Moet het ook nog geflitst worden op je verjaardagsstory?
Ik snap de ergernis. Want wij, gewone mensen, staan in de rij. Met onze twee tassen, ons zweet en onze stress. En dan loopt er iemand langs die gewoon mag doorlopen. En dan zwaait hij er nog mee ook.
Maar ja. Zo gaat dat nu eenmaal. Als je beroemd bent, is alles een show. Zelfs het inchecken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘