Een nieuwe presentator. Een nieuwe tijd. En een nieuwe manier om elkaar te pakken. Johnny de Mol, die we nog van vroeger kennen als de vrolijke jongen met de glimlach, doet nu iets wat we vaker zien op tv: hij kraakt. Niet zijn rug, niet zijn knieën, maar de zoon van Ivo Niehe. En dan niet zomaar. Een dag nadat de jongeman zijn debuut maakte in *De Oranjezomer*, komt Johnny met een ‘Kijk!’ alsof hij een konijn uit zijn hoed tovert. Maar het is geen truc. Het is tv.
Je vraagt je af: waarom zo snel? Waarom zo hard? Waarom zo publiek? Alsof het niet genoeg is dat je zelf ooit bent gevallen, gestruikeld of uitgelachen. Nee, nu moet je ook nog zorgen dat een ander dat doormaakt. En dan nog wel de zoon van Ivo. Die man met de stem die altijd klonk alsof hij een kop thee inschonk terwijl hij de weersverwachting gaf. Rustig. Betrouwbaar. Geen kraak in de zaak.
Maar nu is het anders. Nu is alles een show. Zelfs de fouten van anderen. Johnny, ooit de lieve gastvrouw van kinderfeestjes in je hoofd, doet nu mee aan het spel. Hij lacht, wijst, zegt: “Kijk mee naar de beelden!” Alsof het een verrassing is. Maar het is geen verrassing. Het is valstrik.
En dan die vergelijking: “nog lang niet zo vals als Wilfred Genee”. Alsof valse zijn een sport is. Alsof je er punten voor krijgt. Alsof je er een medaille voor krijgt op het podium van de mediawereld. En Hélène Hendriks, die “vrolijk-vals” is. Wat is dat nou weer? Vrolijk liegen? Vrolijk pesten? Vrolijk in de gaten staren terwijl iemand struikelt?
Het gaat niet meer om inhoud. Het gaat om de blik. Om de reactie. Om de kijkers die denken: oei, dat deed pijn. Maar blijven kijken.
Ik zit hier met mijn thee. Geen show. Geen valse glimlach. Geen “kijk!”. Alleen de afstandsbediening, die ik op de bank laat liggen. Want soms is het beter om niet mee te kijken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘