Je ziet het zo vaak. Iemand vertrekt met een zwaar verhaal over onwaardering, gebroken dromen, het glazen plafond. En dan komt er iemand anders langs die zegt: ‘Nou, misschien ben je gewoon niet goed genoeg?’ Zo simpel is het, zegt Hélène Hendriks over de vertrekscène van Lisette Wellens. Geen complot, geen mannenbende achter de schermen. Gewoon: Frank is beter.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: o. Daar had ik niet aan gedacht. Niet dat ik Frank ken, hoor. Maar het klopt wel. Niet iedereen is geschikt voor de grote stoel. En als je negen jaar lang wacht op een kans die niet komt, dan kun je kiezen: boos worden of realistisch worden.
Hélène zegt het botweg. Geen zielige column over onbegrepen talent. Geen dramatische afscheidsspeech. Gewoon: misschien is het zo dat je collega’s gewoon beter zijn. Kinderachtig? Nee, dat is het juist niet. Het is nuchter. En dat is precies wat de media zo hard nodig heeft. Minder gejammer, meer realiteit.
Ik snap wel dat het pijn doet. Jarenlang werken, geven, dromen. En dan kiest de baas voor Frank. Maar moet je dan meteen roepen dat het onrecht is? Of kun je niet gewoon zeggen: oké, ik was niet de beste keuze. En dan verder?
De tv is vol van mensen die denken dat ze recht hebben op roem. Alsof het een salarisverhoging is die je automatisch krijgt na negen jaar. Maar tv is geen kantoorjob. Het is een schouwspel. En schouwspel heeft sterren. Niet iedereen past in dat licht.
Lisette wilde meer. Dat is goed. Maar Hélène heeft gelijk: willen is niet hetzelfde als kunnen. En als Frank beter is, dan is Frank beter. Punt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘