Je ziet het zo vaak. Iemand schrijft een stuk over een ander, en dan denk je: o, daar komt wat op af. Zo ook hier. Jack van Gelder zegt nu opeens dat hij verdriet heeft. Verdriet? Na een flinke uithaal in de krant? Kom nou.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: moet ik medelijden hebben? Of is dit gewoon het normale mediageklets? Hélène zegt wat, Jack zegt wat terug, en wij kijken toe als buren die ruzie horen door de muur.
Maar het is nooit echt om de zaak, hè. Het gaat om de klik. Om de kop. Om het moment waarop iemand zegt: ‘Ik heb verdriet’, terwijl de camera rolt. Dan weet je het: het is weer zo ver. De pijn is live, en de reclames zijn geboekt.
Ik snap het wel, hoor. Je bent lang samen geweest, je kent elkaars knopjes, en als het misgaat, druk je erop. Maar moet dat nou op tv? Kun je dat niet gewoon aan de keukentafel doen?
Nee dus. Dan wordt het een interview. Dan wordt het nieuws. Dan wordt het: ‘Jack van Gelder heeft verdriet’. En wij moeten het slikken, met ons ochtendkoffie.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘