Toen Merel Ek op Curaçao zat, dacht ze niet aan zon, zee en strand. Nee, ze zocht een pil tegen diarree. Niet omdat ze al ziek was, maar uit angst. Angst voor een tv-moment zoals dat van Catherine Keyl. Je weet wel: live op beeld, en dan opeens… rennen.
Ik snap het wel. Niemand wil in een repore de boer op gaan. Zeker niet als je net iets zachts zegt over het eiland. Dan denkt de kijker: is dit nog nieuws, of een toiletreclame?
Maar kom op, Merel. Je bent geen kind meer. Een pil nemen is fijn, maar als het echt moet, dan moet het. We zijn allemaal mensen. En mensen hebben soms buikpijn.
Toch blijf ik denken: waarom zo veel schaamte? Alsof diarree een misdaad is. Terwijl het gewoon gebeurt. Zeker op vakantie. Dan eet je dingen die je maag niet kent. Dan drink je water uit de kraan dat je darmen niet snappen.
Maar goed, ze heeft de pil genomen. En de ramp is blijkbaar voorkomen. Geen dramatisch moment op tv. Geen tranen. Geen rennende collega. Alles onder controle.
Toch vroeg ik me af: wie vreest eigenlijk het meest voor een buikincident? De kijker? Of de presentator zelf?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘