Gisteravond had Jan Smit een groot feest in Volendam. Mooi, hoor. Mooi dat-ie dat mag. Maar ik zit hier met een kop thee en denk: wie nodig je nou wél uit als je zegt dat de pers niet welkom is? De buurman? De bakker? Zijn oma?
Thom Goderie, van Shownieuws, stond voor de deur. Niet binnen. Niet eens een klein praatje. Geen “hallo, hoe gaat-ie, fijne avond”. Nee. “Geen interviews!” riep iemand waarschijnlijk vanachter een gordijn. Alsof de pers een verkouden hond is die aan de deur staat te snuffelen.
Jan Smit en de media – dat is al jaren een soap die niemand meer kijkt. Hij vindt de pers lastig. De pers vindt hem onaardig. En wij, gewone mensen met een afstandsbediening, kijken toe vanaf de bank. Maar waarom eigenlijk? Waarom zo dicht? Waarom zo boos?
Andere artiesten roepen de camera’s erbij als ze jarig zijn. “Kijk, ik leef nog! En ik draag een petje!” Maar Jan zegt: “Nee, dank je. Ik vier dit met mensen die echt om me geven.” Mooi gezegd. Behalve dat hij wel op tv komt. Elke week. Bij RTL. Met een glimlach. En een script.
Dus het is niet dat-ie helemaal weg wil. Hij wil alleen de media die hij zelf mag. De rest mag blijven staan. Zoals Thom Goderie. Die stond er, met zijn microfoontje, en dacht: “O ja, weet ik nog. Dit gebeurt altijd weer.”
Misschien is het gewoon vermoeiend. Altijd vragen over je privéleven. Over je kapsel. Over je keuze voor zondagmiddag-entertainment. Maar dan stop je toch niet met werken in de media? Dan ga je bakker worden. Dan zeg je: “Ik bak brood. En nee, geen interviews over mijn croissants.”
Maar Jan blijft. Op het scherm. Met een glimlach. Alleen niet als de verkeerde mensen kijken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘