Wat is er nou zo moeilijk aan: ‘Heb je een vriendin?’ Vraag het Yves Berendse en je ziet hem al sissen als een theepot. Alsof je net de afstandsbediening hebt gepikt van iemand die net begint met de finale van Masterchef. Zo ongemakkelijk.
Hij zingt over liefde, over verlies, over hartzeer. Maar als iemand zegt: ‘Yves, wie is de vrouw in jouw leven?’, dan klinkt het alsof je een geheime code kraakt. “Het is zo ongemakkelijk!” roept hij. Ja, ja. Alsof je oma vraagt of je haar nieuwe bril staat. Dan zeg je ook niet meteen: ‘Nee, oma, je lijkt een uil die verdwaald is in een boekenkast.’
Maar serieus: waarom is het zo lastig? Je bent volkszanger. Je staat in een glitterpak op tv, zingt over gevoelens alsof je een therapeut bent met een microfoon. En dan schrik je van één vraag over je hart?
Ik snap het wel een beetje. Stel: je zit op de bank, kijkt naar je eigen programma, en dan belt een reporter. ‘Yves, wie is de vrouw op die foto?’ En jij denkt: o nee, daar gaan we weer. Alsof je ex op je verjaardag langskomt met taart en een lijst van oude ruzies.
Maar het is gewoon een vraag. Geen heilige communie, geen staatsgeheim. Zeg ‘ja’, zeg ‘nee’, zeg ‘dat vertel ik later’. Maar maak er geen tv-serie van. Want nu lijkt het alsof we in aflevering 7 van ‘Wie houdt Yves?’ zitten. En niemand heeft daarom gevraagd.
Misschien is het juist wel fijn: iemand die niets zegt. In een wereld waar iedereen alles post, is zwijgen een superkracht. Maar als je er dan zo zenuwachtig over doet, klinkt het alsof je iets verbergt. Of alsof je bang bent dat je moeder het hoort.
Dus Yves: rustig. Je mag een privéleven hebben. Maar als je er zo over stamelt, dan kijken we pas écht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘