Ook ik zit weleens met een jurk die te vaag is. Je denkt: mooi, neutraal, past bij alles. En dan kom je erachter dat je eruitziet als een muur. Koningin Máxima dus. Ze opent World Pride, staat stralend in Amsterdam, wil de liefde in alle kleuren vieren – en dan draagt ze iets wat “te beige” is. Alsof iemand haar heeft gewaarschuwd: “Niet te veel opvallen, hoor.”
Maar wacht. Ze is de koningin. Dan mag je toch juist opvallen? Zeker bij een feest over trots en zichtbaarheid? Je zou denken: regenboogjurk, glitters, een hoed met vlaggetjes. Nee. Máxima kiest voor iets wat je zou dragen bij een begrafenis waar je niemand kent. “Beige” is geen kleur. Het is een oplossing als je geen kleur durft.
En toch. Misschien is dat juist het punt. Máxima moet altijd midden houden. Tussen de meningen, tussen de gevoelens, tussen de kledingkeuzes. Ze kan niet te flamboyant zijn, want dan roept ze uit: “Kijk mij!”, maar ze kan ook niet te saai zijn, want dan zeggen ze: “Wat saai.” Dus kiest ze voor beige. En dan krijgt ze kritiek omdat het te saai is. Ironisch.
World Pride is een feest van zichtbaar zijn. Van zeggen: ik ben wie ik ben. En dan staat de koningin daar in iets wat nergens op wijst. Alsof ze zegt: “Ik steun jullie, maar ik wil niet opvallen.” Maar juist dan had ze op moeten vallen. Met een jurk die schreeuwt: “Trots! Vrijheid! Regenbogen!”
Maar nee. Beige. Alsof iemand in de garderobe dacht: “Laat maar, hoor, we houden het netjes.” Netjes. Het doodvonnis van elk feest.
Toch blijf ik denken: Máxima bedoelt het goed. Ze is er. Ze komt. Ze opent. Dat is meer dan veel anderen doen. En misschien is haar jurk juist daarom zo belangrijk. Niet omdat hij mooi of lelijk is, maar omdat hij laat zien hoe moeilijk het is om als koningin écht zichtbaar te zijn. Zelfs als je alles mag.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘