“Nee, niet op goede voet.”
En daar is het dan. Geen verzoening. Geen traan. Geen ‘ik heb je zo gemist’. Nee, Steven Kazàn, met z’n zorgvuldig getrimde baard en ziel van een man die dacht dat liefde herstelbaar was, zegt het helder: ik ben niet blij dat ze single is. Ik wil haar niet terug.
We dachten allemaal: natuurlijk klapt-ie weer aan. Jamie komt los van Vieze Jack – want laten we eerlijk zijn, dat was geen relatie, dat was een carnavalsdroom met te veel limonade – en dan is Steven, de vader van haar kind, ineens dé veilige haven. Maar nee. Hij zegt nee. En daar moet je hem respect voor hebben.
Want hij is bedonderd. Niet door een vreemde. Niet door toeval. Maar door de moeder van zijn zoon. En dan niet zomaar. Plots. Naar een carnavalsartiest. Met een naam als ‘Vieze Jack’. Alsof het een grap moest zijn. Maar het voelde als een dolk.
En nu? Nu is ze vrij. Nu is hij vrij. En toch kiest Steven niet voor de makkelijke weg. Geen haat, geen scheldpartijen op Insram. Gewoon: we staan niet op goede voet. En dat is genoeg.
Ik dacht even: is dit stoer? Of gewoon gekwetst? Maar dan besef ik: het is allebei. Hij is niet boos, hij is teleurgesteld. En dat is veel zwaarder.
Dus nee, geen verzoening. Geen kus op het balkon. Geen ‘liefde wint altijd’. Soms wint alleen de trots. En soms is dat genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘