Nou, wat een eer. Suzan & Freek, onze nationale feelgoodzangers, schuiven aan bij de koning. Thee met koekjes, vast een mooie stoel, misschien een knikje van Máxima. Je zou denken: fijn, leuk, hartwarm. Maar nee. Op internet barst het los. “Ze melken ziekte uit”, zegt iemand. Alsof ze met een emmer langs hun fans gaan: “Geef maar, die rouw, die verdriet, die pijn – wij zingen er wel een pakkende melodie onder.”
Wacht even. Sinds wanneer mogen artiesten geen verdriet zingen? Moet je dan alleen happy hardcore maken? Suzan & Freek zingen over dingen die mensen voelen. Over verlies, over liefde, over dood. En ja, soms is dat zwaar. Maar dat is geen misbruik. Dat is juist respect. Ze zeggen: ik zie je verdriet. En dat is precies wat mensen nodig hebben.
En dan krijgen ze een uitnodiging van het koningspaar. Niet van een tv-zender die kijkt naar kijkcijfers, maar van mensen die kijken naar bijdrage. Bijdrage aan het land. Aan het gevoel. Aan de samenleving. Dus blijkbaar doen ze iets goed. En toch: online komt het venijn. Alsof je pas mag bestaan als artiest als je stilletjes in een hoekje blijft staan.
Maar hou nou eens op. Je kunt toch gewoon zeggen: ik vind het niets? Prima. Maar zeg dan: ik hou niet van hun muziek. Zeg niet dat ze ziekte uitmelken. Want dat is gemeen. En oneerlijk. En vooral: het ontkent wat kunst is. Kun je ook zeggen dat Rembrandt ziekte uitmelkte toen hij mensen schilderde met pijn in hun ogen?
Nee. Je nodigt mensen uit omdat ze iets raken. Omdat ze iets vertellen wat woorden niet kunnen. Suzan & Freek doen dat. En blijkbaar vindt het koningspaar dat ook. Dus laat ze maar zitten, met hun kop thee en hun liedjes over verdriet. Misschien is dat precies wat we nodig hebben: muziek die voelt als een knuffel na een slechte dag.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘