Een paar dagen geleden zat ik met mijn thee voor de tv, afstandsbediening in de hand, en dacht: wat zou Madonna nu écht doen op een boot? Niet zingen. Niet dansen. Nee, gewoon een beetje wankelen met een limonade, bang voor het water. Zo voelde het ook bij het lezen van dat verhaal over haar afgelaste bootoptreden.
Want hoor eens, Madonna wilde op de Pride-boot. Mooi. Romp. Amsterdam. Trots. Maar nee, zei Femke Halsema. Niet toegestaan. En opeens is de hele queergemeenschap in rep en roer. Alsof iemand de regenboogcake heeft afgepakt vlak voor de eerste snede.
Maar wacht. Ze trad wél op. In een zaal. Met stoelen. Met lichtshow. Met security. Dus het was niet alsof ze werd buitengesloten. Ze kreeg gewoon geen plek op een schip dat al vol zit met mensen die écht de hele dag in het water dreigen te vallen.
Ik snap de teleurstelling. Madonna = symbool. Maar moet elk symbool ook letterlijk op een boot? Kun je trots zijn vanaf een bank? Ja. Absoluut. Zeker als je kaartjes verkoopt voor 250 euro.
En Femke? Die zegt nee. Niet uit haat. Niet uit onbegrip. Maar omdat een boot geen concertzaal is. Omdat veiligheid telt. Omdat je als burgemeester soms de coolste plannen moet tegenhouden, ook al roepen mensen: “Maar Madonna!”
Dus nee, geen Madonna op het water. Maar wel Madonna op een podium. En dat is, als je erover nadenkt, al behoorlijk veel. Zij zong. Wij hoorden het. De regenboog vlag wapperde. Alleen niet op een schip.
Soms is trots gewoon: gewoon doen. Zelfs als je niet in een glitterpak over een rivier vaart.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘