Wat dacht je nou? Eerst ben je weg, dan ben je weer terug, en dan zeg je: ‘Ik ga praten.’ Alsof we jarenlang op een speech hebben zitten wachten. Marianne Weber, 70 jaar, zangeres van weleer, is plots weer terecht. Niet in een bos onder een deken, nee, bij Privé, met een kop koffie en een zucht van verlichting.
Ik dacht: weg? Wég? Had ik dat gemist? Moest ik me schuldig voelen omdat ik niet in de gaten had dat ze verdwenen was? Maar nee, hoor. Niemand wist het. Behalve Frans Bauer dan. En die kreeg haar niet te pakken. Alsof hij haar moest bellen voor de kerstshow.
Maar goed, ze is er weer. En ze heeft iets te zeggen. ‘Het is mijn eigen keuze geweest om ermee op te houden.’ Waarmee? Met zingen? Met bellen? Met bestaan? Het blijft vaag. Alsof je zegt: ‘Ik stop ermee,’ terwijl niemand weet wat ‘ermee’ is.
Ik snap het wel, hoor. Soms wil je gewoon weg. Weg van de telefoon, van de e-mails, van mensen die denken dat je iets van ze wilt. Dan pak je je tas, sluit je de deur en denk je: ik ben er niet. En dat is oké. Maar dan, na een tijdje, denk je: ik mis wel een beetje koffie. En dan bel je Privé.
Waarom Privé? Waarom niet je zus? Of de buurvrouw? Nee. Eerst de pers. Alsof je verdwijning een product is. En nu je terug bent, is praten het vervolg. Volgende week: het interview. Daarna misschien een comeback? Een single over het leven in de schaduw? Een tournee door de Achterhoek?
Maar misschien wil ze gewoon zeggen: hoi, ik leef nog. En dat is ook genoeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘