Er staat een man met een microfoon in zijn hand. Niet zomaar een man. Tim Hofman. En niet zomaar een microfoon. Die ding is een wapen. Gericht op de cabaretwereld. En plots denk ik: wacht, is dat nou weer zo slim?
Want Tim doet weer wat hij doet. Hij fluistert in de lucht, post een filmpje, zegt niks, en toch schreeuwt iedereen: “Het is Guido!” Alsof we allemaal meedoen aan een quiz waar de vragen zijn weggegooid.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar mijn scherm. En denk: waarom is dit altijd zo spannend? Waarom voelt een mediabericht alsof je een detectivefilm miste? Omdat het dat is. Maar dan zonder oplossing. Want Tim zegt niks. En Guido zegt niks. En wij zitten te gissen als oma’s bij de koffietafel.
Hij deed dit eerder. Met The Voice. En toen was het: o, wat dapper. Nu is het: o, weer? Moet iedereen in het licht staan als Tim zijn zaklamp aandoet? Moet je bang zijn voor een DM van hem?
Ik snap de truc. Je maakt een sfeer. Je zegt niks. Maar je doet zó dat mensen gaan roddelen. En dan? Dan ben je opeens de held. De onthuller. Maar wie is er nou echt aan het testen? De cabaretwereld? Of gewoon ons geduld?
En Guido dan? Zit die er gewoon mee? Of zit hij nu ook met zijn telefoon in de hand, denkend: wacht, ben ik de slechterik in Tim’s verhaal?
Ik zeg niet dat er niks is. Ik zeg: waarom voelt het alsof we allemaal in een serie zitten die nog niet is uitgezonden?
Misschien is dat precies het plan. Maar ik wil geen aflevering. Ik wil een kop thee. En een beetje rust.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘