Weet je wat ik nooit snap? Dat mensen die net zijn weggestuurd uit een programma, nog steeds zo aardig doen over de mensen die ze eruit hebben geschopt. Alsof er een grote knuffel moet komen na een schop onder de kont. Estavana Polman doet het. En Marieke Elsinga kijkt daarvan op.
Niet dat ik Johan Derksen, Wilfred Genee of John de Mol persoonlijk ken. Maar ik ken hun geluid. Die stoere, luidruchtige manier van praten, alsof ze de enige zijn die iets te zeggen hebben. En nu zegt Estavana dus: “Ach, het viel allemaal wel mee,” terwijl iedereen weet dat het niet meeviel. Dan denk je: waarom zeg je dat nou?
Marieke Elsinga snapt het niet. En ik snap Marieke. Waarom zijn we zo lief voor mannen die al jaren hetzelfde spelletje spelen? Altijd lachen, nooit verantwoording afleggen. En als er eindelijk iemand weggaat, dan is het de vrouw die zegt: “Dankjewel, het was leuk!” Terwijl je weet: het was niet leuk. Het was een potje machtsvertoon.
Maar misschien is dat precies waarom we het doen. Omdat we bang zijn dat als we niet lief zijn, we nooit meer terugkomen. Alsof je op een feestje moet blijven glimlachen terwijl iemand je tas heeft leeggemaakt. “Leuk feestje, hè? Jammer dat mijn portemonnee weg is, maar goed, gezellig!”
Ik zeg niet dat je boos moet zijn. Maar wel eerlijk. En Marieke Elsinga is in elk geval eerlijk. Ze zegt gewoon: waarom zijn we zo lief? Waar is de ruimte voor boosheid? Voor teleurstelling? Voor: “Nee, ik vond het niet oké”?
Het gaat niet om VI. Het gaat om hoe we met elkaar omgaan. Vooral als het misgaat. Dan moet je niet glimlachen. Dan moet je zeggen: dit vond ik niet goed. En dat doet Marieke. Eindelijk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘