Er zit een vrouw met een hoofd vol ideeën in een keuken. Ze maakt thee. Of niet. Dat doet er niet toe. Wat wel telt: haar dochter is bekend, en nu zegt iemand van buiten dat ze niet goed omgaat met die bekendheid. Alsof bekend zijn een soort vaatwasser is die je per se goed moet aansluiten.
Dries Roelvink, manager van zichzelf en anderen, denkt dat de moeder van Estavana Polman beter haar handen kon houden van de knoppen. Alsof het een game is. Alsof je als ouder van een beroemdheid moet studeren aan de Academie van Media-Handelwijzen.
Maar niemand heeft die opleiding. Je wordt geen ‘media-moeder’ door een diploma. Je wordt het door een dochter die op tv staat. En dan komen de meningen. Eerst Johan Derksen, dan Evert Santegoeds, nu Dries. Alsof het een quiz: wie vindt de moeder het slechtst?
Maar waarom eigenlijk? Omdat ze iets zei? Omdat ze zweeg? Omdat ze bestond?
Estavana is handballer. Sterker nog: ze is goed. Maar in Nederland is dat nooit genoeg. Als je beroemd bent, moet je ook leuk zijn. Of verdrietig. Of grappig. Of kapot. Gewoon: iets. En als je dat niet bent, dan moet je moeder het zijn.
Maar die moeder is gewoon een vrouw. Met een hart, een telefoon, en misschien een beetje last van de knie. En nu moet ze ineens alles weten van interviews, camera’s, en de vraag of haar dochter ‘wel klaar is voor RTL’.
Ik denk: laat de vrouw koken. Of niet koken. Laat haar bestaan. Laat haar zeggen wat ze wil, zonder dat een manager in een pak zegt: ‘dat had ik anders gedaan’.
Want wat had hij dan gedaan? Een script schrijven? Een training volgen? Een cursus ‘Hoe sta ik in beeld als mijn dochter wint van Noorwegen’?
Nee. Gewoon: laat het.
De wereld is vol mensen die denken dat ze weten hoe anderen moeten leven. Vooral als die anderen vrouw zijn, en oud, en niet in beeld willen.
Maar soms is het genoeg om gewoon moeder te zijn. Zonder uitleg. Zonder excuses. Zonder goedkeuring van een man die denkt dat hij alles snapt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘