Ik zat lekker met mijn thee voor de buis toen ineens: bam. Een meisje met een haarband zo groot als haar ambitie. Dan een ander die denkt dat ‘ademen’ een zangtechniek is. En weer een die haar ogen dichtdoet alsof ze bidt, maar nee, hoor, ze zingt. Dit is het nieuwe programma dat niemand vroeg, maar waar we blijkbaar allemaal naar kijken.
WHO’S NXT noemen ze het. Alsof we een voetbalteam zoeken, maar dan met hoge hakken en lage noten. Vier afleveringen, vier keer huilen in de kleedkamer, vier keer iemand die zegt: “Muziek is mijn leven.” Natuurlijk is het dat. Wat zou je anders doen met je tijd? Boeken lezen?
Het gaat om de zoektocht naar de nieuwe meidengroep. Ja, nog een. Alsof we vorige keer zo blij mee waren. Maar goed, wie ben ik om te oordelen? Ik heb zelf ooit drie uur staan zingen in de badkamer met een föhn als microfoon. Dus misschien snap ik het wel.
De kijker mag meekijken. Audities. Nerveuze stemmetjes. Iemand die te hard lacht. Dan repetities. Dan studio. Dan een optreden. Het complete pakket. Alsof je een taart bakt, maar dan met tranen en glitter.
Wat me opvalt? Niemand zegt: “Ik wil gewoon beroemd zijn.” Nee, het is altijd “ik wil muziek maken.” Mooi zo. Maar als je dan ziet hoe iemand haar ogen sluit bij de hoogste noot, weet je het wel. Het gaat om de glans. Of nou ja, om het gevoel dat je erbij hoort. Of om de kans dat je straks op vakantie mag met een managementteam.
Het is geen schouwburg. Het is geen kunst. Het is entertainment. En dat is ook goed. Soms wil je gewoon iemand zien struikelen over een danspas, terwijl ze zingt over kracht en vrijheid. Dan denk je: ja, lieverd, ik voel je.
En dan, op het einde, staat er een groep. Vier of vijf meisjes. Iets verder dan waar ze begonnen. Iets harder dan wat ze dachten. En jij zit daar, met je afstandsbediening, en denkt: zou ik het ook kunnen? Nee. Maar ik zou er wel om huilen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘