Ik zat met een rosé’tje voor de buis, knapperend vuur op de achtergrond (nou ja, een YouTube-video van een haard), en dan komt Yvon Jaspers opeens aandrijven met cranberries uit de duinen van Terschelling. Alsof ik daarop zat te wachten. Maar houd je vast: dit wordt beter dan het klinkt.
Want wie had gedacht dat een anekdote over een aangespoeld vat cranberry’s uit 1840 zo’n serieuze documentaire-draai zou krijgen? Yvon niet, ik niet, niemand. En toch – ze doet het. Ze staat daar, midden in het zand, met een zakje bessen alsof ze Indiana Jones is, maar dan met een sjaal om.
Het verhaal? Een vat, storm, strand, nieuwsgierige Terschellingers, gooien van bessen in de duinen. En dan – poef – groeit er iets wils. Cranberry’s die zich vestigen, zich vermenigvuldigen, en nu dus officieel onder beschermde plukvorm vallen. September tot november: dan mag je ze rapen, maar niet zomaar. Nee, dan moet je eerst de natuur om toestemming vragen, of zoiets.
Maar het gaat natuurlijk niet om de bessen. Het gaat om Hilda. Melkveehouder. Eiland. En ja – zij was ook in Boer Zoekt Vrouw. Geen woord over haar liefdesleven, gelukkig. Maar wel over haar melkvee, haar leven op het land, en hoe ze de cranberry’s ziet als een geschenk van het eiland. Geen drama, geen tranen, geen ‘ik zoek de ware’. Gewoon: een vrouw, koeien, en een beetje historie.
Yvon doet haar werk rustig aan. Geen gekke camera’s, geen muziek die je hartslag opvoert. Gewoon kijken, luisteren, plukken. En ik – met mijn rosé – denk: dit is pas reality. Geen gekkenhuis, geen gekakel. Gewoon een beetje aarde, een beetje verleden, en een presentatrice die weet wanneer ze haar mond moet houden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘