Victor zegt dit, Sam zegt dat. En dan begint het pas. Alsof we in een soap zitten waar iedereen denkt dat de ander jaloers is. Nou, Sam Hagens lacht er vooral om. “Echt totale bullshit,” zegt hij. En ik geloof hem. Want wie zou nou echt boos zijn op het succes van een oud-collega? Behalve dan misschien iemand die zelf niet meer op tv komt.
Maar goed, Victor Vlam denkt dus dat Sam stiekem zit te knarsen. Terwijl Sam gewoon doet wat hij altijd doet: presenteren, lachen, doorleven. Geen drama, geen tranen, geen achterkamertjes. Gewoon zijn werk. En dan komt Victor langs met een theorie alsof hij de psycholoog van de zee is.
Het is ook zo typisch. Eén persoon zegt iets over een ander, en dan denken we allemaal: o, daar is weer een ruzie. Alsof het 2003 is en we weer naar Pauw & Witteman kijken. Maar niemand is boos. Niemand zit huilend in bad. Het is gewoon een beetje geklets tussen twee mannen die allebei weleens in beeld zijn geweest.
Toch blijven we erop wachten: de grote bekentenis, de tranen, de openlijke verontwaardiging. Maar Sam zegt niks behalve: “Nee hoor, gewoon niet waar.” En dat is het dan. Geen vuurwerk. Geen schreeuwende buren. Alleen een kop koffie en een afstandsbediening die op rust staat.
Misschien is het wel daarom dat we zo gek zijn op dit soort verhalen. Omdat er eigenlijk niks gebeurt. En toch praten we erover alsof het een staatsgreep is. Sam zegt nee, Victor denkt ja, wij pakken popcorn. En morgen is het weer wat anders.
Maar weet je wat het is? Als je lang genoeg in de media zit, leer je twee dingen: mensen willen drama, en mensen geloven graag dat anderen jaloers zijn. Maar de waarheid? Vaak is het gewoon een misverstand. Of gewoon een slechte dag. Of gewoon… niks.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘