Weet je wat ik nooit snap? Mensen die denken dat beroemd zijn geworden door veel te praten, écht niet meer op tv hoeven te komen. Alsof je na dertig jaar zeggen: “Nee, ik heb genoeg gezegd,” gewoon mag stoppen. Mart Smeets doet dat. En ik snap het.
Hij zat jarenlang in alles. Sport, talkshows, documentaires, zelfs die rare middagspecials waar niemand naar kijkt. Nu? Niks. Geen spoor. Alsof hij is opgeslokt door zijn eigen stem.
Maar nee, hij is niet boos. Hij is niet ziek. Hij heeft geen hekel aan camera’s. Hij heeft een evenwichtsprobleem. Niet figuurlijk. Letterlijk. Zijn hoofd staat niet goed op z’n nek, zegt hij. Dus geen zitten op krukjes naast een presentator die alles beter weet. Geen gekunstelde lachjes. Geen “ja, maar wát wilde je zeggen?”-momenten.
En eerlijk? Respect. De meeste mensen klemmen zich vast aan de schijnwerpers. Mart laat los. Hij laat zich niet meer vragen stellen over dingen die hij al twintig keer heeft uitgelegd. Hij drinkt thee. Hij kijkt naar de zee. Hij zegt niks.
En ik? Ik mis hem niet. Maar ik vind het mooi dat hij kiest voor rust. In plaats van lawaai.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘