Er staat een leeg huis in de Ardennen. Een groot, wit, lelijk huis. Het heet Code Rosé. En het is een nachtmerrie. Niet van spinnen of spoken. Nee, van televisie. Want wie koopt er nou een pension, bouwt er een tv-soap omheen, en kan het dan niet verkopen? De Meilandjes.
Martien en Erica. Ja, die kennen we. Van de tv. Van de liefde. Van de ruzie. Van de woonkeuze. En nu dus van het onverkoopte Ardense droomhuis. Ze hadden gedacht: wij maken er een programma van, dan koopt iemand het wel. Maar niemand koopt. Niemand wil een pension met een camera in de wc.
Dus nu splitsen ze het. Niet hun relatie, gelukkig. Dat zou weer een aflevering worden. Nee, het huis. Ze snijden het in stukken. Zoals je een taart snijdt. Of een gevoel. En dan? Dan bouwen ze er een nieuwe soap omheen. Want waarom zou je stoppen met televisie als televisie jou niet laat stoppen?
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: zou ik ooit een huis kopen voor een tv-programma? Nee. Maar ik heb ook geen camera in mijn koelkast.
Het is allemaal zo typisch Nederland. Iets gaat fout, dan maken we er een programma van. Kan je het huis niet verkopen? Maak er een soap van. Werkt je relatie niet? Maak er een seizoen van. Heb je spijt van je keuken? Dan wordt het een special.
Maar het gaat niet om het huis. Het gaat om de hoop. Die blijft. Ook al is het huis leeg. Ook al is de koelkast leeg. Erica glimlacht. Martien zucht. En ergens in de Ardennen staat een camera op pauze.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘