Twintig minuten. Dat was genoeg voor René van der Gijp. Twintig minuten van het nieuwe programma van André Hazes jr. en hij was al klaar. Klaar met kijken, klaar met geloven, klaar met geduld. “Wát een leegheid!” riep hij uit, en dat zegt wat, want René is niet bepaald een stilzwijger.
Ik snap het wel, hoor. Je ziet zo’n titel: André Hazes jr. weer verliefd, weer gelukkig, weer op tv. Dan denk je: mooi toch? Mooi dat-ie het redt. Maar dan kijk je, en er gebeurt niks. Geen drama, geen spanning, geen ontploffing. Gewoon twee mensen die koffie drinken, hand in hand lopen, en af en toe zeggen: “Ik hou van je.” Leuk voor hen, maar niet voor de tv.
René vond het “kippenvel”. Niet van ontroering, nee. Van ongemak. Alsof je per ongeluk een deur opent en iemand ziet die zich aan het afdrogen is, terwijl jij niks wilde zien. Zo voelde dat. Onbedoofd. Ongevraagd. Te veel. En tegelijkertijd: te weinig.
Ik zeg niet dat André niets mag doen. Hij is een Hazes, hij leeft in het licht. Maar moet alles op tv? Moet elk kriebeltje in zijn buik worden uitgezonden? Moet Noa Braaf elke ochtend worden gefilmd terwijl ze haar haar kamt? Moet ik als kijker meegenieten als ze samen een croissant delen?
Nee.
Het is alsof we zijn opgegroeid met het idee dat beroemdheden ons iets verschuldigd zijn. Hun leven. Hun liefde. Hun ontbijt. Maar waarom? Omdat we lang geleden een plaat van z’n vader kochten? Omdat we ooit met z’n moeder meezongen op een bruiloft?
René, die zelf ook wel eens wat te veel zegt in de studio, weet blijkbaar precies waar de grens ligt. En die is nu duidelijk overschreden. Niet door gekke acties, maar juist door het gebrek eraan. Geen actie, geen plot, geen reden om te kijken. Alleen maar gevoel, zonder inhoud.
En dat is het gevaar van vandaag. Niet dat mensen te veel durven, maar dat ze niks doen – en dat toch op tv zetten. Alsof leven alleen al interessant is. Maar dat is het niet. Niet voor ons. Niet voor René. En zeker niet met een kop koffie erbij.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘