Er zat weer eens een stukje Nederland op de bank. Met een kop thee. En een afstandsbediening in de hand. Alsof het een thriller was. Maar dan met meer kerstlichtjes en minder bloed.
Jeroen van der Boom zei iets. Iets over René Froger. En opeens was de rust op de bank weg. Alsof iemand per ongeluk op de mute-knop had gedrukt, terwijl de buurvrouw net haar nieuwe kersttrui liet zien.
Het ging over De Toppers. Een groep mannen die zingen alsof het 1998 is. En altijd een beetje te vrolijk kijken. Alsof ze net een fles jenever hebben leeggedronken met de kerstman. René Froger begon dat. Samen met Gordon en Gerard Joling. Drie namen die je niet vergeet. Zeker niet als je ooit een kerstspecial van AVRO heeft gezien.
Maar nu komt Jeroen van der Boom. Met een mening. En misschien een beetje te veel zelfvertrouwen. Alsof hij denkt dat hij de nieuwe baas is van het podium. Terwijl René nog steeds de sleutels heeft. En de notities. En de herinnering aan wie wat begon.
Het is niet om over te klagen, zeggen sommigen. Maar wel om over na te denken. Moet je nou echt hardop zeggen dat iemand “plaats moet maken”? Alsof het een bus is en niet een zanggroep uit de jaren negentig?
Ik zeg het maar even: als jij denkt dat René Froger “oud” is, wacht dan tot je zelf een kerstspecial moet presenteren in een glittershirt. Dan weet je pas wat oud is.
De media maken er weer een drama van. Alsof het een aflevering van Goede tijden, slechte tijden is. Maar dan zonder script. En met meer kerstliedjes.
Maar weet je wat het is? René zegt niks. Jeroen zegt te veel. En de rest van Nederland kijkt toe. Vanaf de bank. Met een kop thee. En een beetje medelijden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘