René Froger, zit jij nog steeds klem achter die piano? Gordon roept je op. Niet om samen een kerstliedje in te zingen, nee. Maar om eindelijk die oude zere teen te vergeten. Want volgens Gordon is het hoog tijd: “Slik die drol door!”
Het begon allemaal met een Topper-uitval. Gerard Joling stapt uit, de stoel is leeg, de microfoon wacht op een nieuwe zanger. En wie denk je dat zich meteen meldt? Gordon. Natuurlijk. Met een glimlach als een reclamebord en een stem die nog steeds denkt dat 1998 gisteren was.
Maar Gordon wil niet alleen op het podium. Nee, hij wil ook de rekening afsluiten. Van een geschiedenis die al jaren in de koelkast ligt. René Froger, zijn oude collega, staat al jaren buiten de deur. Niet vanwege muziek. Nee, vanwege woorden. Gebroken vriendschap. Teleurstelling. Zoals in elke familie, maar dan met meer glitters.
Gordon roept nu: bellen. Praat. Maak schoon weer. “Slik die drol door,” zegt hij. Niet bepaald poëzie, maar wel duidelijk. Alsof hij zegt: kom op, het is al zo lang geleden, en we zijn allemaal al zo vaak in de fout gegaan.
Maar waarom nu? Omdat er een plek vrijkomt? Of omdat het leven te kort is voor stugge kaken en oude ruzies? Misschien is het gewoon de tijd. De tijd om te zeggen: ik mis je. Of gewoon: hallo, hoe is het?
De gewone Nederlander zit ondertussen op de bank, kijkt naar het nieuws en denkt: weer zo’n drama om een zanggroep. Maar eigenlijk is het nooit om de groep. Het is om de manier waarop twee mannen niet meer bellen. En of ze dat nu doen of niet – de telefoon ligt er. En de drol? Die ligt in de weg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
