Weet je wat ik altijd zo grappig vind? Mensen die denken dat sorry zeggen alles oplost. Alsof je een lampje aanknipt. ‘Sorry hoor, ik heb je huis in brand gestoken.’ ‘Oh, geen probleem, ik zet de koffie wel aan.’ Zo werkt het niet, hoor. En gelukkig snapt René Froger dat ook.
Gordon zit weer eens te snotteren in de media. ‘Ik heb spijt,’ zegt-ie. ‘Ik wil verzoenen.’ Alsof het een soap is waarin de vader na vijftien jaar terugkomt met een taart en een traan in zijn oog. Maar René? Nee hoor. Geen kans. ‘Een gepasseerd station,’ zegt-ie. En terecht.
Want stel: jij zit jarenlang in een groep, iedereen lacht, iedereen klikt. Dan zegt één persoon opeens: ‘René is een eikel.’ En dat blijft jaren zo. Dagelijks. Op tv. In kranten. En dan, jaren later, zegt diezelfde persoon: ‘Eh, sorry?’ Nee toch. Dan ben je al lang verder. Dan zit je niet meer te wachten op een berichtje van iemand die jou kapot heeft gemaakt.
Ik snap de behoefte aan verzoening wel. Nederland houdt van een goed einde. Maar soms is het gewoon voorbij. Soms is de trein vertrokken. En dan hoef je niet meer te wuiven. Zeker niet als de trein vol zit met scheldwoorden en camera’s.
Gordon denkt misschien: als ik nu maar vaak genoeg ‘sorry’ zeg, dan vergeet iedereen het. Maar René is geen decor. Hij is geen bijrol in jouw comebackverhaal. Hij is gewoon klaar. En dat mag.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘