Schaakmat in de Rabo club

Een bank die denkt slim te zijn, zet een schaakbord op een festival. Alsof financiële geletterdheid kan worden gepromoot met een paard dat schuin springt en een koningin die alles domineert. Rabobank, het institutionele relic uit Utrecht, gelooft blijkbaar dat een paar zetten op een houten bord genoeg is om jonge Lowlands-bezoekers te verleiden tot een spaarrekening.
Maar wie wordt er nu eigenlijk bediend? De festivalganger met een biertje in de hand en een glans in de ogen voor gratis toegang tot het Rabo Clubhuis? Of de bank die met een gerust geweten kan zeggen: ‘Wij doen cultuur’?
Het antwoord ligt bij Eline Roebers. Jeugdkampioen, Europees kersvers, scherp als een Gillette. Zij zit daar, in het hart van de chaos, en wint partij na partij van mensen die waarschijnlijk denken dat ‘Rabo’ een sponsor is van het toiletwater op het toilet. En toch: elke zet die zij wint, is een verlies voor de bank. Want het publiek komt niet voor schaken. Het komt voor ontsnapping. En de bank denkt dat het door een paar zinnen over strategie en visie, een generatie kan worden omgevormd tot spaardieren.
De ironie? Rabobank, ooit gebouwd op boeren en solidariteit, speelt nu toneel op een festival dat staat voor alles wat het niet begrijpt: impuls, emotie, vrijheid. En dan zetten ze een schaakmeester neer als of dat een statement is. Alsof logica wint van het moment.
Maar schaken is geen marketingtool. Het is een oorlog zonder kruit. En in deze oorlog is de Rabobank de pion. Niet de speler.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business