Rachel zei laatst tegen een vriendin: “Ik doe dit voor de toekomst.” En dan denk je: mooi, een moeder die vooruitdenkt. Maar toen bleek dat die toekomst niet Dré en Rox inhield. Nee, het was een investeringsfonds. Een stel mensen met Excel-tabellen en pakken. Niet bepaald de soep met worst van opa André.
Jarenlang hield Rachel alles vast. De liedjes, de naam, het gevoel. Alsof ze een museum beheerde. “Kom niet aan papa,” zei ze tegen de wereld. En terecht. André was een fenomeen. Een man die met een glas jenever en een gitaar tienduizenden mensen kon laten huilen. Maar nu? Zijn eigen dochter verkoopt het aan een bedrijf dat alleen in cijfers denkt.
Dré en Rox? Die hebben jaren gevochten. Niet voor roem, maar voor respect. Ze wilden hun vader eren. Op hun manier. Met muziek, met herinneringen, met een beetje trots. En nu dit. Geen vooraf, geen gesprek. Gewoon: verkocht. Alsof het een oude auto is.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: wat zou André zeggen? Die man zong over liefde, over verlies, over het leven. Niet over licentieovereenkomsten. Hij zou waarschijnlijk zeggen: “Rachel, wat doe je nou?”
Maar ja. Geld is ook een soort zekerheid. Zij ziet het vast zo. Toekomst voor zichzelf. Alleen… waarom dan niet delen met de kinderen? Waarom niet samen beslissen? Het voelt als een trap. Niet hard, maar wel pijnlijk. Vooral voor Dré en Rox. Die al jaren proberen hun plek te vinden in een schaduw die nooit verdwijnt.
De Hazes-soap gaat door. Maar dit keer is het geen ruzie over een liedje of een interview. Dit keer gaat het om de ziel. En die is blijkbaar te koop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
