Een beetje stil op kantoor. Ik zit hier met mijn mok thee, afstandsbediening binnen handbereik, en denk: waarom maken we van alles zo’n drama? Neem nou Thomas van Groningen. Die zegt iets over Johan Derksen en iedereen begint te huilen of te schreeuwen. Alsof we geen tv meer hebben gehad sinds 1982.
Hij maakt een grapje. Over wat er gebeurt als Johan er niet meer is. Alsof Talpa dan in een put valt. Alsof SBS 6 dan geen kijkcijfers meer heeft. Alsof de zomer geen kleur meer kent. En weet je wat? Hij heeft gelijk. Maar niemand zegt dat hardop.
Johan is er nog. Gelukkig. Hij zit nog aan tafel, met die blik van ‘ik heb dit al vijf keer gehoord’. Maar Thomas heeft een punt: wat als morgen de telefoon gaat en iemand zegt: ‘Johan is er niet meer’? Dan staan ze daar bij Talpa. Met hun mooie studio’s en hun grote schermen. En dan? Dan moet er iemand anders praten over voetbal. Iemand die niet Johan is.
Maar goed, het was een grap. Geen voorspelling. Geen wens. Gewoon: een beetje zorgen, met een knipoog. En wij? Wij schreeuwen het uit. Alsof we nooit aan dood gaan denken. Alsof het verboden is om te zeggen: dit eindigt ooit.
Ik zet de tv uit. Zet de thee op. En denk: misschien moeten we gewoon minder huilen. En meer luisteren.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘