Je ziet het steeds vaker. Iemand zit in een stoel, glimlacht ernstig, en zegt: “We staan op de rand van de derde wereldoorlog.” Alsof het over het weer is. Alsof je zegt: “De koffie is koud.”
Gisteren was het Tom van ’t Einde. In zijn eigen programma. En dan komt Geert Jan Hahn – die weet waar hij het over heeft – en zegt gewoon: “Nee, hoor. Niet doen.”
Hahn zei dat Tom onbewust meespeelt in Poetins strategie. Niet omdat hij een Russische spion is, nee. Maar omdat hij het drama te makkelijk pakt. Alsof je met een brandblusser de kerstboom probeert te doven.
Ik snap het wel. Drama trekt. Kijk maar naar mijn afstandsbediening. Zeven op de tien kanalen: ofwel een brand, ofwel een huwelijk, ofwel een oorlog. Maar moet je daarom meteen zeggen dat we in een wereldoorlog zitten? Dan ben je morgenochtend ook een vluchteling als je de bus mist.
Tom deed het niet eens kwaad. Hij zat daar, met zijn vragen, zijn zorgvuldige haar, en kreeg een duw van iemand uit zijn eigen team. Geen vijand, nee, een collega. En toch voelde het als een overval.
Maar goed, misschien is dat precies de bedoeling. Als je in de media zit, moet je wel eens een klap terug. Anders denk je dat je God bent. En dat is ook weer niet nodig.
Ik zet de tv uit. Maak een kop thee. En denk: wat als we allemaal gewoon wat nuchterder worden? Niet ieder gesprek is een geschiedenisboek. Niet iedere uitspraak is een oorlogsverklaring.
Maar ja. Dan zou ik geen column hebben.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘