Mijn buurvrouw kijkt al jaren naar die reallifesoaps. Eerst met Johnny de Mol, toen Joling, nu weer een ander volkszanger met een gitaar en een glimlach. Zij zegt: “Het is net als koffie met suiker. Zonder is het zuur, met is het dagelijks.” Ik zeg: wanneer stopt het?
Want nu is het dus: Soundos El Ahmadi. Ja, die van AvroTros. Die ook weleens zingt, maar vooral veel lacht in programma’s. En nu zegt een zekere Marijke Helwegen: waarom niet hár soap? “Ik val van mijn stoel!” roept ze. En ik denk: waarom valt niemand van de bank?
Elke week weer: een nieuwe zanger, een nieuw huis, een nieuw keukentje, een nieuw huwelijk, een nieuw drama over een verloren gitaar of een verdwenen oma. Het is alsof iemand een knop heeft ingedrukt: “Nog eentje, maar dan met andere kleren.”
Maar dan denk ik: wacht. Soundos is scherp. Lacht veel, maar heeft ook iets vlijmscherps in haar ogen. Zou haar leven echt zo saai zijn als de rest? Of is dat juist het gevaar? Wordt ook háár leven dan verpakt in een deuk van “oeps, de airco is stuk” en “mama vindt mijn nieuwe vriend raar”?
RTL zegt niks. Videoland houdt zich koest. Maar de geruchten zijn al op de fiets. Net als bij Joling. En toen bij Johnny. En daarvoor bij André. En daarna weer iemand anders. Het is een lopendeband van emotie, uitgemist voor de tv.
Ik zeg niet: stop met soaps. Ik zeg: geef ze ruimte. Geef Soundos geen script van “huil om de wasdroger”, maar laat haar gewoon zijn. Misschien is haar leven wel spannend genoeg zonder dat iemand roept: “Dit wordt aflevering 7!”
Maar goed. Als de titel morgen is: “Soundos zoekt nieuwe garderobe”, dan weet ik het zeker. Dan is ook haar stoel omgevallen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘