Vrijdag 17 april. Een dag als elke andere. En toch: in de schappen verschijnen nieuwe platen. Niet als grap. Niet als nostalgie. Maar als daad. Douwe Bob. Jessie Ware. Flemming. Doodswens. En zelfs een heruitgave van Motörhead op drie cd’s én Blu-ray. Alsof de tijd niet bestaat.
Want wie dacht dat fysiek dood was, heeft de winkel niet gezien. De vinylplaat. De cd. De cassette, zelfs. Ze zijn er. Niet voor iedereen. Maar voor wie het voelt. Voor wie het wil vasthouden.
Er is iets met een plaat. Iets dat niet streamt. Iets dat je draait. Iets dat kraakt. Iets dat je bezit. En in tijden van algoritmes die alles voorspellen, is een fysieke release een vorm van verzet. Stil. Zonder fanfare. Maar duidelijk.
En dan die lijst: van Sofiane Pamart tot Zayn, van Vomitory tot Penny Arcade. Geen enkele stijl. Geen enkel doel. Alleen muziek. En een keuze. Niet door een systeem. Maar door jou.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘