Bill Ackman denkt dat hij muziek maakt. Maar hij maakt een bod. Een overnamebod van 55 miljard euro op Universal Music Group. En hij verwacht ‘overweldigende steun’. Maar hij vergeet één ding: zonder Bolloré, geen deal. En Bolloré zegt nu: “Dit klinkt als muziek in mijn oren.” Alsof het een compliment is. Alsof het genoeg is.
UMG noemt het voorstel ‘ongevraagd en niet-bindend’. En terecht. Want wie denkt dat hij een bedrijf koopt waar artiesten, songwriters en werknemers bij horen, moet weten: dit is geen vastgoed. Dit is cultuur. En cultuur heeft geen prijs. Alleen een ziel.
Ackman wil Michael Ovitz als chairman. Lucian Grainge moet een nieuw contract. Jill Chapman wordt ingezet op investor relations. Alsof het bedrijf te stil is. Te weinig op de radar. Maar UMG is geen techstart-up. Het is een gigant die weet wat het doet. En wie het leidt.
De klacht? Te weinig per-share metrics. Te weinig dialoog met de kapitaalmarkt. Maar wie denkt dat muziek alleen over cijfers gaat, heeft geen idee van waarom mensen luisteren. Niet voor de groei. Maar voor het gevoel.
Ackman ziet een kans. UMG ziet een strategie. En Bolloré? Die zit middenin. En tot hij echt ja zegt, is het alleen lawaai.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘