Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wat is nou trouw? Is het een papieren jurkje? Een ringetje? Of gewoon dat je na twintig jaar nog weet hoe de ander zijn koffie drinkt? Bij Albert Verlinde en Onno Hoes is het duidelijk: het is een stortbui. Letterlijk.
Want terwijl de regen in Cromvoirt van de dakgoot gutste, stonden zij daar op hun boerderij, hand in hand, en zeiden opnieuw: “Ja, ik wil.” Niet omdat het moest, maar omdat het mocht. Omdat het, ondanks alle roddels, alle kijkers, alle camera’s, nog steeds klopt. Geen grote show, geen rode loper, geen flitslichten. Gewoon twee mannen, een microfoon en een hemel die meedeed.
Ik vind dat mooi. Niet dat ik zelf in zo’n boerderij wil wonen, hoor. Ik heb net mijn planten vermoord met te veel liefde. Maar het gebaar? Dat je na al die jaren nog zegt: “Jij bent het.” Dat je dat viert met een Japanse reis als huwelijksreis, alsof je zegt: “We beginnen opnieuw, maar dan met betere sushi.”
En dan die vakantie. Niet naar Mallorca, niet naar de Côte d’Azur, nee: Japan. Waar je zit met je chopsticks en denkt: “Hoe haal ik dit nou uit mijn mond?” Maar samen. Altijd samen.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: “Als je twintig jaar samen bent, is het geen liefde meer, maar gewoonte.” Nee hoor. Gewoonte is als je elke ochtend koffie zet zonder te vragen. Liefde is als je het toch doet, omdat je weet dat hij ‘m zonder suiker wil, maar met een klein glimlachje erbij.
Dus stortbui of niet: lang leve het stel. En lang leve de mensen die durven te zeggen: “We doen het nog een keer.” Zelfs als de buitentemperatuur 12 graden is en je jurk aan je plakt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘