Afgelopen week zag ik ze samen op een rode loper. Samantha Steenwijk en Jan Uriot. Naast elkaar. Lachend. Alsof er nooit iets was. Alsof die ‘mislukte urinepot’-uitbarsting nooit over de vloer was gekomen. Alsof de tijd stil had gestaan. Of juist heel hard was doorgelopen.
Vijf jaar geleden was het oorlog. Samantha, met haar extreem lange tenen – ja, daar werd ze serieus op gebrandmerkt – reageerde fel op een opmerking van Jan. En Jan, altijd scherp, noemde haar onlangs ‘gekanteld’. Niet meer walgend. Niet meer boos. Gewoon… anders.
Ik zeg het maar even: als een journalist van 73 en een BN’er van 40 hun geschiedenis kunnen bijleggen, dan kan ik dat ook met mijn buurman die mijn krant steelt. Of met mijn ex die nog steeds mijn Spotify-wachtwoord heeft.
Maar serieus: wat is er gebeurd? Is het de tijd? De therapie? De herfst? Of gewoon die typische Nederlandse drang om alles glad te strijken? Want laten we eerlijk zijn: niemand houdt van drama dat te lang duurt. Na drie seizoenen is het genoeg. Net als bij een slechte serie op Videoland.
Ik snap wel dat Jan ooit kritisch was. Samantha doet veel. Te veel, soms. Maar wie niet? We leven in een tijd waarin iedereen iets moet zeggen over alles. En als je dat niet doet, ben je saai. Dus zeg je iets. En als het fout valt, zeg je sorry. Of niet. Of je kantelt.
En dat is het woord: gekanteld. Niet verzoend, niet verliefd, niet vergeten. Gewoon: gekanteld. Zoals een plant die te weinig licht kreeg en dan naar de zon buigt. Geen haat meer. Geen liefde. Gewoon… een andere hoek.
Ik zet de tv uit. Drink thee. Denk aan mijn eigen oude ruzies. Misschien moet ik ook eens kantelen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘