Nou zeg. Ik zat net thee te drinken, afstandsbediening in de hand, en denk: wat is nou écht belangrijk? De zoveelste ruzie over een scheiding? Een oude foto van een strandvakantie? Nee. Het is wél: blijft er contact nadat de schijnwerpers uit zijn?
Ruud Schepers, ooit de grote liefde van Onno Hoes, doet ineens weer iets heel gewoons. Maar dan op Insram. Hij zegt: ja hoor, we bellen nog. Gewoon. Zoals buren die elkaar groeten over de heg. Alleen dan zonder heg. En met meer camera’s.
Albert Verlinde, de huidige man van Onno, zit daar ondertussen waarschijnlijk kalm te lezen. Of een salade te maken. Of allebei. Want Albert is zo iemand die denkt: als je iets niet hardop zegt, is het ook niet waar. Terwijl wij hier zitten te trappelen. Oei, wat vindt Albert?
Maar weet je wat het is? In de media denken we altijd: geheimzinnig = spannend. Terwijl de waarheid vaak gewoon is: mensen blijven gewoon praten. Omdat het fijn is. Omdat er geen haat is. Omdat het leven doorgaat. Zelfs als de camera’s weg zijn.
Maar ja. Dan komt iemand met een kopje koffie en een quote, en ineens is het weer 2012. En denken we: o, drama! Terwijl het misschien gewoon om een kerstkaartje gaat. Of een berichtje: “Hé, hoe is het?”
De media ruiken bloed. Wij kijken mee. En Albert? Die weet het al lang. Want wie in de schijnwerpers woont, leert snel: stilte is ook een antwoord.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘