Je denkt: gewoon een zakelijke overname. Een fonds koopt aandelen, iemand wordt rijker, klaar. Maar wacht – waar is de mens? Albert Verlinde pikt het niet. En eerlijk? Ik ook niet.
Stel je voor: jouw vader zingt al jaren uit de boxen, iedereen kent zijn stem, zijn pet, zijn ‘Zij laat me niet los’. Dan sterft hij. Jij en je broer houden zijn muziek in leven. Tot iemand ergens in een kantoor zegt: “Hé, dat is waardevol.” En klink – is het van jou weg, zonder dat iemand belt. Niet eens een “Hé, ik neem nu alles over, hoi.”
John Ewbank doet dat. Zijn fonds, Pythagoras Music Fund, koopt de rechten. Rachel Hazes verkoopt haar aandelen. Alles legaal, alles correct. Maar Albert Verlinde zegt: “Bel dan even op.” Niet als zakenman, maar als mens. “Laat ze weten dat je er bent. Laat ze horen dat je weet wie André was.”
En hij heeft gelijk. Want mediawereld is vol met cijfers, deals, fondsen. Maar achter elk copyright zit een verhaal. Achter elke noot zit een herinnering. En ja, het is geen verplichting om te bellen. Maar het is wél menselijk.
André Hazes zong over verdriet, over liefde, over het leven. En nu wordt zijn leven ingepakt in een beleggingsfonds. Geen slechte zaak per se. Maar moet je dan niet eerst aan de deur kloppen? Moet je niet zeggen: “Ik neem dit over, maar ik weet wat het betekent”?
Verlinde zegt het hardop. Omdat hij kan. Omdat hij durft. Omdat hij weet dat media niet alleen over geld gaat. Maar over gevoel. Over respect. Over een simpele telefoontje.
Ik denk: als je iets koopt dat iemands hart is, bel dan. Al is het maar één keer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
