Er hing zo’n dikke stilte in de zaal, je kon een speld horen vallen. Maar niet omdat iedereen adem inhield van ontzag. Nee, omdat Annet Malherbe weer eens iets wilde zeggen, maar de draad kwijt was. En wij keken allemaal maar mee.
Ze had net de Televizier-Ring Acteur gewonnen, voor *Rust en Vreugd*. Terecht, want wie doet onrust en verdriet nou zo mooi alsof het gewoon een zondagmiddag is? Maar op het podium leek het alsof ze haar tekst had verlegd naar ‘vergeten’.
Eerst een glimlach. Dan een zin. Dan een stilte. Dan een blik alsof: waar was ik ook alweer? Het publiek kuchte. De regisseur zat te knikken alsof hij een mantra repeteerde. En de muziek, o jee, de muziek kreeg het groene licht. *Ding ding ding*, tijd voor het volgende nummer, of in dit geval: het volgende leven.
Gênant? Ja, een beetje. Maar ook gewoon menselijk. Stel je voor: je staat daar, met een prijs die je verdient, maar je brein zegt: nee, vandaag gaan we rustig aan. Geen haast. Geen stress. Gewoon… zweven.
Ik zag geen verward mens. Ik zag iemand die net als wij allemaal soms de draad kwijt is. Alleen doen wij dat op de bank, met een kop thee. Zij moest het doen onder een spotje, met 800 mensen die wachten op een mooie zin over dankbaarheid en dromen.
Maar weet je wat ik het mooist vond? Dat niemand lachte. Niemand maakte er een grap van. We zaten daar gewoon, met haar mee. Alsof we allemaal even stilvielen, omdat zij dat deed.
En dan? Dan speelt de muziek. Dan is het tijd om door te gaan. Net als in het echte leven. Soms weet je niet precies wat je moet zeggen. Maar je staat er wel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘