Je zou denken: vrienden onder elkaar, dat houdt een mens toch dicht bij de borst? Maar John van den Heuvel besloot om eens flink open te gooien over zijn boezemvriend Wilfred Genee. En dan niet zomaar. Nee, hij gooit er ‘licht bipolaire trekjes’ uit. Alsof het een wolkje regen is, niet eens een storm. Gewoon, even genoemd tussen de sloot en de koffie.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waar begint dat nou? Bij een ongemakkelijke stilte tijdens een interview? Of bij het tiende keer dat Wilfred op een dag ‘ik ben zo blij!’ roept, terwijl het buiten regent en de buren klagen over de muziek?
John zegt het niet als kritiek. Hij zegt het bijna liefdevol. Alsof hij zegt: ‘hij is een beetje gek, maar wij houden van hem.’ Maar stel je voor: jij bent Wilfred, je doet je best, je lacht, je zorgt voor content, en dan zegt je beste maat: ‘ja, hoor, hij is een beetje labiel.’ Alsof je een hond met een losse staart bent.
En dan denk je: wie mag dat nou zeggen? Wie zit er in jouw hoofd? Maar in de mediawereld is alles materiaal. Zelfs vriendschap. Zelfs gevoel. Als het maar een leuk zinnetje oplevert. ‘Licht bipolair.’ Alsof het een smaakje ijs is. Vanille met een vleugje drama.
Maar goed, misschien is het ook wel waar. Misschien is Wilfred gewoon iemand die ergens tussen vrolijk en serieus heen en weer zwalkt. En misschien is dat nou juist waarom we hem leuk vinden. Niet omdat hij perfect is, maar omdat hij echt is. Of lijkt te zijn.
Alleen… als je vriend dat dan hardop zegt in een boek, in een interview, op tv – dan voelt het toch als verraad? Of is dat ouderwets denken? In tijden van transparantie moet je alles delen? Zelfs de dingen die je ‘s avonds met een glas wijn bespreekt’?
Ik weet het niet. Ik zet de tv uit. Drink mijn thee op. En denk: arme Wilfred. Maar ook: arme John. Want wie zegt er nou zoiets over zijn beste vriend?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
