Bieraccijns kater blijft benutten

Een fles Chardonnay op tafel, een sigaar tussen de vingers, en een Miljoenennota die stinkt naar kortzichtig beleid. Wat de staatssecretaris voor Financiën vandaag serveert, is geen beleidsvisie – het is een wetsvoorstel met de economische diepgang van een pilsje na drie uur. De bieraccijns klimt weer, want blijkbaar is de enige manier om een tekort te dekken het dwingen van nuchtere burgers tot nóg nuchterder consumptiegedrag.
Royal Swinkels, Alfa, de kleine regionale brouwerijen die nog denken dat ‘ambacht’ iets met economie te maken heeft – allemaal geschokt, allemaal protesterend. Alsof iemand in Den Haag ooit luistert naar wie daadwerkelijk bier brouwt. Nee, daar kijkt men liever naar de cijfers op een Powerpointslide, waarop ‘belastinginkomsten’ in groen oplichten, terwijl de kater van morgen als extern effect wordt afgeschreven. Want wat is de schade aan de keten, als de schatkist maar volstroomt?
De accijns op bier stijgt met procenten die wél pijn doen, maar niet genoeg om de consumptie structureel te breken. En dat is precies het probleem: dit is geen gezondheidsbeleid, dit is een belastingjacht op de gewone Nederlander die nog denkt dat een borrel na sluitingstijd iets met vrijheid te maken heeft. De staatskas hunkert, dus de schouders van de middenklasse worden weer wat breder gemaakt – met een huppelende stapel accijnsverhogingen op de rug.
Maar wie wint? De fiscus, tijdelijk. Wie verliest? De horeca, die straks met lege terrassen zit. De ambachtelijke brouwer, die geen schaalvoordeel kent en dus geen buffer heeft. En uiteindelijk de consument, die over tien jaar een biertje op het terras moet betalen tegen de prijs van een glas Prosecco in Venetië.
De grote brouwers overleven het, natuurlijk. Royal Swinkels heeft logistieke schalen die een overheidsminister niet eens kan dromen. Maar de kleine? Die worden niet geslacht door de concurrentie – ze worden gesmoord door het beleid. En daar, in dat grijze gebied tussen overheidsvisie en marktwerking, sterft de Nederlandse biercultuur een stille, bureaucratische dood.
Er is geen langetermijnvisie, geen strategie, alleen een noodgreep. Zoals altijd. Want in plaats van de structurele kosten te snijden, snijdt men in de pleziertjes van de burger. Waarom? Omdat visie lastig is, en een accijnsverhoging op een vrijdagmiddag makkelijk in een nota te stoppen.
Dit is geen beleid. Dit is plukken.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business