SuperRebel biedt geen korting

De man die denkt dat branding emotie is, verdient de markt die hij krijgt. Budi Gonzalez de Chaves, CEO van SuperRebel, serveert ons opnieuw een portie van die typisch Nederlandse mix tussen zelfverheerlijking en creatieve boekhouding van de ziel. ‘Een bureau dat ik al langer met veel enthousiasme volg’, zegt hij over zichzelf, alsof hij een anonieme LinkedIn-recensent is in plaats van de eigenaar van het pand. Alsof de spiegel nog niet lang genoeg heeft gesproken.
Het is verbazingwekkend hoeveel tijd en budget er in dit land wordt gestoken in het verpakken van mediagekte als innovatie. SuperRebel, een naam die klinkt als een mislukte energydrink uit 2007, presenteert zich als de redder van de creatieve industrie. Terwijl de enige reden dat ze overleven is dat klanten nog steeds geloven in het heiligdom van ‘authenticiteit’ – een term die sinds 2016 alleen nog gebruikt wordt door mensen die geen businesscase kunnen verdedigen.
Maar laten we de cijfers spreken. Want daar draait het om, niet om ‘enthousiasme’. Hoeveel van die campagnes leverden een meetbare groei op? Hoeveel klanten bleven na het feelgoodverhaal nog drie jaar trouw? En hoeveel van die ‘rebellengedachten’ zijn uiteindelijk gewoon oude ideeën, gewikkeld in een duur pakketje van zelfgemaakte data? De waarheid is: niemand meet het. Omdat meten pijn doet. En pijn is slecht voor de sfeer.
Wat we hier zien, is een klassiek geval van branding als narcotisch middel. Je injecteert een shot ‘passie’, je roert er een vleugje ‘opstand’ doorheen, en je verkoopt het als strategie. Maar strategie zonder schaalbaarheid is gewoon een hobby. En Nederland houdt van hobby’s. We subsidiëren ze, we prijzen ze, we geven er podiums voor. Totdat iemand komt die het serieus meent – en die is meestal uit Londen of New York.
SuperRebel mag dan een leuk logo hebben, maar als je jezelf moet aanprijzen als ‘de toekomst’, dan ben je meestal de achterkant.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business