Zeg, ik zat van de week te kijken. Thee op tafel, hond op schoot, afstandsbediening binnen handbereik. En daar komt ie: Buddy Vedder, in een zwart shirt, stem als een warme deken, maar dan op een kinderprogramma. Eén tegen 100. Weet je wel? Waar Caroline Tensen iemand helpt om honderd mensen te verslaan met vragen die je op basisschool al wist.
Maar wacht. Buddy Vedder? De zoon van Gerard? Die man met de gitaar en de ziel van een berggeest? Die Buddy? Ja. Die. Precies. En hij zit daar. Niet als kandidaat. Niet als publiek. Nee, hij is de ‘afgrond’. De stem van de hel. De fluisteraar van het einde. “Honderd mensen staan klaar. Wil jij ze verslaan?” En dan: donder. Muziek. Licht. Drama. Alsof we in een tempel zitten.
Maar het is gewoon kleuter-tv. Echt. Vraag me af of zijn vader dit had zien aankomen. “Zing voor het volk, jongen.” En nu: “U bent uitgespeeld.” Wat is er gebeurd?
Caroline Tensen roept: “Maar we gaan gewoon door!” Alsof het een oorlog is. Alsof ze op de Maasbrug staat met een microfoon. Terwijl het gewoon tien over tien is, de hond snurkt, en ik denk: waarom is deze man niet in een kerk aan het zingen? Of op een berg?
Maar goed. Hij doet het. Met overtuiging. Alsof het serieus is. En misschien is dat juist het geniale. Misschien is alles in de tv gewoon een spel. Zelfs de afgrond.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘