Er was een keer een optreden. En daarna ging het mis. Niet het liedje, maar de sfeer. Want Carrie ten Napel, bekend van dit en dat, begon te huilen. Of eigenlijk: ze reageerde fel. En dat vond Johan Derksen, de man met de pet en de mening, helemaal niks.
Hij zei: “Kleuterschool.”
Alsof iedereen moest gaan zitten, handjes in de schoot, en wachten tot de bel ging. Maar dit was geen speelgroep. Dit was tv. En toch, volgens Derksen, gedroeg Carrie zich alsof ze net had ontdekt dat er geen Sinterklaas bestaat. En dat in een programma waarin heren van rond de tachtig nog over vroeger praten alsof het gisteren was.
Carrie had het over gevoel. Over pijn. Over wat er speelde tijdens haar optreden. En toen zei Raymond Mens iets. En Guido den iets anders. En toen begon het. Niet de muziek, maar de discussie. En daar hield Johan Derksen niet van.
Hij vond het te veel gedoe. Te veel gevoel. Te veel geschreeuw rond een stoel. Alsof het om een taartje ging, en niet om een carrière van dertig jaar.
Maar wacht. Is dat niet juist het punt van tv? Dat mensen zich laten zien? Niet alleen hun stem, maar ook hun zenuwen? Hun twijfels? Hun tranen? Of moeten we allemaal stoïcijns blijven, glimlachen en zeggen: “Top, leuk geweest, tot volgende keer”?
Johan vindt van wel. Hij wil rust. Geen gezeur. Geen gejank. Gewoon: zingen, lachen, wegwezen. Maar Carrie wilde iets zeggen. En toen ze dat deed, kreeg ze een tik van een man die al jaren zegt wat hij denkt, maar van anderen verwacht dat ze het slikken.
Misschien is dat het verschil. De ene generatie zegt: “Uitschreeuwen.” De andere: “Uitdrukken.” En tussen die twee zit een kloof zo breed als de afstandsbediening die ik net op de bank vond.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘